Etykiety
Przesilenie
27 marzec 2006, Szczecin
Chciałam napisać wierszby słowa spętać.
Uwolnić się z jazgotu
który wciąż w głowie słyszę.
Chciałam napisać poemat
- o czym? nie pamiętam.
A wokół mnie znów cisza...
Ziemia mgłami oddycha.
W rytmie kroków - Ty
17 styczeń 2006, Szczecin
Bo nie istnieje nic,proszę, uwierz mi,
nie ma nic...
ni smutku, ni gniewu czy łzy
gdy w żyłach,
gdy w sercu i w głowie,
gdy w całej mojej osobie
króluje rytm...
Obiecam Ci,
że gwiazd tysiące
może do stóp Ci lec,
i zachodzące słońce,
żarem wypełni Ci krew...
wystarczy chcieć
A jeśli kiedyś zapomnisz
lub zgubisz sens
pamiętaj to,
że nie ma nic
zaufaj mi...
bo nie ma nic
kiedy jest rytm
i kiedy w rytmie
istniejesz Ty...
Świerki
08 lipiec 2005, Velky Slavkow, Słowacja
W moim mieście nie ma szczytów ostrychi strumieni nie ma rozdzwonionych,
brak tam świerków dumnych i wyniosłych,
we mgle spalin stoją szare domy.
Pewnie można kochać nawet miasto:
samochody i gwar na ulicach,
ciągły pośpiech pośród witryn blasku
co przyćmiewa szczęścia blask w źrenicach.
Pewnie można lubić szare życie,
miłość znaleźć można w ludzi tłumie
i nie tęsknić, i nie śnić o świerkach.
Pewnie można...
ale ja nie umiem.
Dom
08 lipiec 2005, Velky Slavkow, Słowacja
Gdybym miała narysować dom,dach miałby spiczasty,
okiennice malowane w kwiaty.
Ściany białe, pachnące wapnem,
pod oknami krzewy i rabaty.
Gdybym miała narysować dom,
z winoroślą pnącą się po ścianie
i z jabłoni sadem rozśpiewanym,
wonią chleba z sieni buchającą
i ze starym, omszałym żurawiem.
Gdybym miała narysować dom,
z psem łaciatym bym go rysowała,
z kotem białym siedzącym na ganku,
z kanką mleka...
z Twoją twarzą za lekką firanką...
Śnić
03 lipiec 2005, Zakopane
Czasem po prostu chciałabymumieć zapomnieć
o tym, co boli.
Po prostu zasnąć i się nie zbudzić...
zostać w krainie, w której nie czuję
Wtulić się w smutku słodkie ramiona
łzy w nich osuszyć
uśmiechy zgubić
i trwać w marzenia swe otulona.
Tu egzystuję.
A może w bajce
byłoby miejsce by iść na całość
być wreszcie sobą
bez zawahania
i wolność chłonąć, której tu mało.
Któregoś zmierzchu znów zamknąć oczy
i nie podnosić już więcej powiek
i żyć marzeniem
i żyć wspomnieniem
złudą, majakiem,
nieocuceniem
i śnić, jak gdyby
wieczność
istniała.
Kategorie: sny, przemijanie, marzenie,
1, 2,
Strona 1 z 2