Pieprzony listopad
25 listopad 2009
Od zawsze kocham jesienie. Leniwe mgły o poranku przeciągające się aż do południa, niebo tak głęboko niebieskie, że aż wpadające w fiolety, czarne gałęzie drzew stopniowo wyłaniające się spod opadających liści. Pierwsze krzyki dzikich gęsi dobitnie oznajmiające: to już jesień.
Złoty październik od zawsze otulał mnie feerią lipowych liści pachnących w taki specyficzny, lekko zakurzony, zmysłowy sposób. Listopad kusił pierwszymi zmarzniętymi kroplami na owocach dzikiej róży. I to ciągłe, niecierpliwe, podekscytowane czekanie - na pierwsze dynie, na złoto brzóz, na zapach cynamonu i pierwszy, naprawdę dojrzały i słodki smak gruszek.
Od zupełnie niedawna nienawidzę listopada. Rozdarta wpatruję się w okno, za którym jest tak znajomo jesiennie i coroczny zachwyt walczy we mnie ze zniecierpliwieniem. No już, koniec, przeskoczmy wreszcie do grudnia! Niech już się skończy ta jesień i niech nareszcie zacznie się zima!
A jak na złość listopad ciągnie się w tym roku w nieskończoność... Urodziny Rafała, trzy weekendy na uczelni, rocznica Kasi, rocznica rodziców, szpital Haśki, choroba Puki, ból karku, dzienniczek... Ile katastrof można upchnąć w jednym miesiącu?
Czasem jestem pewna, że nie ma granic możliwości.
photo: dreamstime.com
