Ogólnie rzecz biorąc, nie przepadamy za zupami. Ja to jeszcze od biedy zjem nawet kalafiorową, ale Rafała zupy w ząbki kłują. Bywają jednak wyjątki.

Ta zupa grzybowa to jeden z nich. To taka zupa, dla której każdej jesieni Rafał zrywa się rano i gna do lasu na grzyby. To taka zupa, przez którą jedną szufladę zamrażalnika okupują pomrożone paczuszki z grzybami. To taka zupa, którą gotuje się z przyjemnością, bo nie jest trudna i zawsze, zawsze smakuje rewelacyjnie. I pięknie się prezentuje, przyznacie.

Przepis pochodzi z absolutnie rewelacyjnej książki: "KUCHNIA POLSKA Dania na każda okazję" wydawnictwa Reader's Digest.

Dla mnie to ciastka idealne. Kruche, delikatne, z orientalną nutą. Proste i szybkie w wykonaniu, nie wymagają długiej listy składników. To takie ciastka na każdą okazję - na prezent, do kawy i herbaty, czy do podjadania nad książką i kubkiem mleka. Doskonale prezentują się zarówno na wigilijnym stole, jak i w woreczku foliowym w torebce. Po prostu są nieocenione.

Ich odmianę jasną z żurawiną, przedstawiłam tutaj. Te są równie pyszne.

Pierogi z kapustą i grzybami chodziły za mną od Świąt. W końcu apetyt zwyciężył nad lenistwem.

Ciasto robiłam ze sprawdzonego przepisu na pierogi ruskie. Wałkowałam dość cienko, choć bez przesady. Farsz to moja wolna interpretacja, choć nie odbiega od standardów.

Ava obudziła mnie dzisiaj o jakiejś kompletnie zwariowanej porze i już nie mogłam zasnąć. Więc zrobiłam sobie nową szatę graficzną. Żeby bardziej o jedzeniu, a mniej o kocie było.

Kiedy za oknami tak biało i zimno, miło jest napić się czegoś ciepłego, aromatycznego, co przypomina miłe chwile. Nas naszło na barszcz.

Szykowałam się do niego od dawna, zdegustowana reklamą, gdzie młode gospodynie domowe zarzekały się, że to najtrudniejsza zupa świata, a w końcu sięgały po kartonik gotowego produktu barszczopodobnego. No tak, rzeczywiście lepiej jeść barwniki spożywcze, emulgatory smaku i inną chemię, niż barszcz bez koloru.

Druga sprawa, że Rafał ciągle mi opowiadał, jaki to barszczyk robi jego mama, z jakimi dobrymi, gotowymi uszkami z jednego ze szczecińskich barów, i w ogóle ach, jaka durna jestem, że na Wigilię uszka lepię. Postanowiłam spróbować tych niewiarygodnych uszek z baru, a jak jeść uszka bez barszczu? Przepis na barszcz wzięłam z Kwestii Smaku, a uszka... w następnym roku znów sobie ulepię.  

Czy znacie to uczucie, kiedy zupełnie nagle przypomina Wam się smak potrawy, której nie jedliście od wieków? To nagłe pragnienie, by właśnie tu i teraz poczuć go znowu, nerwowe przeszukiwanie notesów w poszukiwaniu tego jedynego przepisu lub jęczenie w słuchawkę telefonu: "No ale jak to nie pamiętasz? Jadłam to u Ciebie 10 lat temu!".

Pizza, którą jadłam w dzieciństwie w niczym nie przypominała pizzy z Huty czy z włoskiej restauracji. Przede wszystkim robiło się ją w tortownicy, ciasto było po bokach wysokie i przypominało ciasto chlebowe, a grubą warstwę farszu stanowiło to, co akurat było w lodówce. Była pyszna.

Podczas ostatniej wizyty u rodziców mama wręczyła mi przepis na ten smakołyk z ostrożnym stwierdzeniem, że to kwestia prób i błędów. Po powrocie do domu odkryłam, że rzeczywiście, chociażby dlatego, że sam przepis to jedynie lista składników bez podanych ilości.

Przyznaję, pierwsze podejście mi nie wyszło, choć to co powstało było pyszne. Na szczęście wiem, co było nie tak. Przepis podaję poniżej, już z moimi uwagami - może ktoś podobnie jak ja lubi kulinarne wyzwania.

Cały wczorajszy dzień chodziło za mną coś mocno czekoladowego. Takie coś, co mogłoby uchodzić za kwintesencję czekoladowości, słodkości, a w dodatku było ciepłe i aromatyczne. I tak powstało moje pierwsze w życiu brownie.

Właściwie nie wiem, skąd jest przepis. Szperałam tu i tam, a potem z kilku przepisów zrobiłam jeden, wzbogacając go o własne dodatki. Dzięki temu uzyskałam brownie idealne, nie za słodkie, mocno czekoladowe i alkoholowe. Zdecydowanie na zimowe poranki i wieczory, zwłaszcza z filiżanką słodkiej, mocnej kawy.

Chyba każdy, kto często gotuje, ma swoje ulubione, sztandarowe przepisy, które się zawsze udają i które przyprawiają pozostałych kucharzy o lekkie ukłucia zazdrości. Moja mama jest królową cynaderek i klusek ziemniaczanych, moja babcia władczynią gołąbków, a moja przyszła teściowa jest niezaprzeczalną mistrzynią w robieniu ryby po grecku.

Najdziwniejsze w tych wszystkich mistrzowskich potrawach jest to, że jeśli spytamy o przepis, dostaniemy jakąś niewyraźną litanię wskazówek, która będzie się zmieniała średnio raz na dwa tygodnie i za żadne skarby nie będzie działała. Poniższy przepis to heroicznie zdobyta, wielokrotnie udoskonalana i testowana receptura, którą po kilku latach udało nam się opanować.

To sos idealny by mama Mrozia.

Zaczęło się prosto - na stronie Olgi natrafiłam na przepis na sałatkę z kraba i makaronu sojowego. Podobała mi się, zapisałam sobie link i postanowiłam, że na Sylwestra zaserwuję Mroziowi. Dzień wcześniej kupiłam paluszki krabowe, w samego Sylwestra pobiegłam jeszcze po cykorię i makaron, z tym, że nie pamiętając jaki ma być, kupiłam zwykły chiński.

Wróciłam do domu, odpaliłam komputer, wybrałam link i... amba, strona cały dzień nie działa. No i trzeba było wysilić własne rodzone szare komórki. Efekt poniżej, polecam.

Właściwie to była potrzeba chwili. Serek mascarpone stojący w lodówce tracił od Nowego Roku datę przydatności do spożycia, samotne żółtko zajmowało bardzo-wielce-przydatną miseczkę, a ja miałam taką wielką, nieopisaną potrzebę czegoś kawowego, że aż mnie nosiło od kilku dni.

Poniższy deser jest mocno kawowy, mocno alkoholowy, słodko-gorzki i nieziemsko smaczny.

Przepis bierze udział w akcji Majki: "Czas na kawę".